Jan Piltz

Jan Władysław Piltz urodził się 15 stycznia 1870 roku w Aleksandrowie w powiecie nieszawskim, w spolonizowanej rodzinie o niemieckich korzeniach. Jego ojciec, Jan Piltz, był zawiadowcą stacji kolejowej i za udział w powstaniu styczniowym został zesłany na Syberię. Przyrodnim bratem Jana był polityk i dyplomata Erazm Piltz.

Uczęszczał do gimnazjum realnego w Warszawie, które ukończył w 1888 roku. Następnie studiował nauki przyrodnicze i matematykę na Uniwersytecie w Zurychu, a później medycynę, którą ukończył w 1895 roku. Podczas studiów pracował jako asystent u takich uczonych jak Philipp Stöhr, Constantin von Monakow czy August Forel.

Po nostryfikacji dyplomu lekarskiego w Kazaniu, przez rok pracował w klinice neurologii i psychiatrii w Petersburgu, gdzie doktoryzował się pod kierunkiem Władimira Biechtieriewa. Pracował też w klinikach w Lozannie i Paryżu (Salpêtrière). W 1901 roku wrócił do Warszawy, gdzie zorganizował oddział neurologiczny w Szpitalu Praskim.

W 1905 roku został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego i objął nowo utworzoną Katedrę Neurologiczno-Psychiatryczną, którą kierował przez dwadzieścia lat, rozbudowując ją na wzór kliniki monachijskiej. Wychował wielu wybitnych neurologów i psychiatrów, tworząc krakowską szkołę neurologiczną.

Był aktywnym działaczem społecznym, prezesem Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego, przewodniczącym II Zjazdu Neurologów, Psychiatrów i Psychologów Polskich, delegatem Polski na Międzynarodowy Kongres Higieny Psychicznej w Waszyngtonie. Zmarł 26 listopada 1930 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.