Maria Danilewicz Zielińska

Maria Danilewicz Zielińska urodziła się 29 maja 1907 roku w Aleksandrowie Kujawskim. Była córką aptekarza Wilhelma Markowskiego i nauczycielki Antoniny Korotyńskiej, córki literata Wincentego Korotyńskiego. Dzieciństwo spędziła w rodzinnym mieście, już wtedy wykazując duże zamiłowanie do sztuki.

Ukończyła Gimnazjum im. Marii Konopnickiej we Włocławku, a następnie studiowała polonistykę i romanistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów jej mentorami byli Gabriel Korbut i Antoni Słomiński. W 1927 roku wyszła za mąż za inżyniera Ludomira Danilewicza.

Po obronie pracy magisterskiej w 1929 roku przez dziesięć lat pracowała w Bibliotece Narodowej pod kierunkiem Stefana Dembego, zajmując się zbiorami z Muzeum Polskiego w Rapperswilu oraz rewindykowanymi z Rosji Sowieckiej. W 1936 roku opublikowała zredagowane przez siebie „Pisma zebrane” Tymona Zaborowskiego.

W czasie wojny ewakuowana wraz z mężem przez Rumunię i Jugosławię do Francji. W Paryżu pracowała w Czerwonym Krzyżu, ratując cenne rękopisy. Następnie przez Lizbonę trafiła do Londynu, gdzie współpracowała z Funduszem Kultury Narodowej i została dyrektorką polskich bibliotek w Glasgow i Edynburgu. W 1947 roku uzyskała tytuł Associate of the British Library Association.

Za swoją działalność została odznaczona Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1961 roku uzyskała doktorat z filologii polskiej na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. Była laureatką wielu nagród, m.in. Nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, Fundacji im. Kościelskich i paryskiej „Kultury”.

Po śmierci pierwszego męża wyszła za Adama Kazimierza Zielińskiego, osiadając w Portugalii. Zmarła 22 maja 2003 roku, na pięć dni przed 96. urodzinami. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Aleksandrowie Kujawskim.