Jan Henryk Stefan de Lapierre
Biografia
Jan Henryk Stefan de Lapierre urodził się 2 czerwca 1900 roku w Aleksandrowie Kujawskim, w rodzinie szlacheckiej kupca Jana i Heleny z Rejmanów. Po przeprowadzce dorastał we Lwowie, gdzie uczęszczał do gimnazjów, a w 1919 roku złożył egzamin dojrzałości. W młodości amatorsko uprawiał lekkoatletykę, reprezentując barwy Pogoni Lwów (1917-1921). W 1921 roku zdobył brązowy medal mistrzostw Polski seniorów w skoku wzwyż.
W listopadzie 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych w Warszawie został zwolniony do rezerwy w stopniu podchorążego. W 1923 roku zatwierdzono go w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1921 roku, z przydziałem do 6 Dywizjonu Taborów we Lwowie.
W czerwcu 1928 roku ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując stopień doktora wszech nauk lekarskich. Pracował jako wolontariusz w Klinice Położniczej, a następnie praktykant w Klinice Okulistycznej. Od 1931 roku był asystentem starszym przy Katedrze Okulistyki, pełniąc tę funkcję do 1944 roku. Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego.
W okresie okupacji niemieckiej działał w konspiracji, pełniąc funkcję kierownika działu sanitarnego w Inspektoracie Lwów Miasto Okręgu Lwów Armii Krajowej. W 1944 roku awansował na porucznika rezerwy służby sanitarnej AK. Jesienią 1944 roku został powołany do wojska i wysłany do Lublina, a pod koniec roku przedostał się do Warszawy, gdzie w latach 1944-1946 przewodniczył Komisji Lekarskiej.
Po wojnie zamieszkał we Wrocławiu, gdzie pracował jako ceniony lekarz okulista do przejścia na emeryturę w 1960 roku. Angażował się także w organizację pierwszych wrocławskich wystaw psów rasowych. Zmarł 11 marca 1987 roku i został pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
Żonaty z Jadwigą Danutą z Sikorów, pilotką, która została aresztowana przez NKWD w 1940 roku i zamordowana w 1941 roku we Lwowie. Jan de Lapierre biegle władał językami polskim, niemieckim i francuskim, słabo angielskim, a rosyjskim tylko w mowie.