Henryk de Lapierre
Biografia
Henryk de Lapierre urodził się 18 lutego 1899 roku w Aleksandrowie Kujawskim. W 1914 roku ukończył III klasę w C. K. V Gimnazjum we Lwowie, a w 1918 roku ukończył VII klasę w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie.
Uczestniczył w I wojnie światowej, działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. U kresu wojny, w listopadzie 1918 roku, brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego, pełniąc służbę jako oficer rezerwowy 13 Dywizjonu Artylerii Konnej w Brodach. Ukończył studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
W 1940 roku w stopniu podporucznika służył w Wojsku Polskim we Francji, przydzielony do 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej jako dowódca plutonu w 7. baterii. Podczas kampanii francuskiej dostał się do niemieckiej niewoli. W późniejszym czasie był żołnierzem Armii Krajowej.
Po wojnie pozostał na emigracji. Latem 1945 roku w Londynie wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Samopomocy Wojska. Był żonaty z Irmą de Lapierre z domu Domaradzką. Zmarł 8 lipca 1977 roku w Londynie i wraz z żoną został pochowany w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.